Voordat ik zestien werd kreeg ik alles van mijn pappie, maar vanaf mijn zestiende werd het andere koek. Mijn lieve vader vond dat ik oud genoeg was voor een baantje dus ik ging een beetje zielig op zoek naar een bijbaantje. Nou kan ik je vertellen dat ik altijd geluk gehad heb met bijbanen, afgewezen ben ik nooit.
Mijn echte allereerste vakantiebaantje was bij de boer hier in het dorp. Ik was dertien jaren jong, en ging met een klasgenootje richting de boer om te vragen of ze geen vakantiewerk hadden voor ons. Mijn hele vakantie bestond uit vroeg opstaan, en dan gingen we het veld op om onkruid weg te halen. Leuk is anders, maar gezellig was het wel. Ik was wel even dè chick daar. Er werkte nog een meisje daar, die alleen maar liep te klagen over rugpijn en of ze niets anders kon doen. Dude, wanneer je rug het niet aankan om vier uurtjes per dag gebukt door een veld te lopen, moet je zulk werk ook niet aannemen.
De felle zon, maar ook de verschrikkelijke keiharde regen heb ik meegemaakt. Wanneer het keihard regende kregen we enorme regenlaarzen aan, en een regenjas en dan gingen we vrolijk verder. Hoe vaak mijn boerencollega’s mij bang probeerden te maken door met allerlei beesten op me af te komen, maakte ik ze juist bang door de beesten op hen te gooien. Denk aan sprinkhanen, spinnen en nog allerlei viezige veldbeesten.
Ik vond het werk zo geweldig, dat ik samen met degene waar ik toen mee binnenstapte nog vaak gingen smeken of ze niet nog werk hadden. Zo moesten we regelmatig koelcellen schrobben, maar ook bloemen snijden, plukken en boeketten maken. En dat voor een miezerige twee euro per uur. Ik had wel mooi zestig euro per week en daar was ik hartstikke trots op. Elke ochtend stonden wij paraat om half 8 om dan tot een 12.30 te werken.
Ik denk dat ik oprecht kan zeggen dat het een van de gezelligste banen ooit was. Lekker jong, nergens last van, keihard werken maar ook gelijk heel veel lol hebben.
Mijn eerste echte bijbaan was in een italiaans restaurant, en daar werk ik nog altijd. Ik zat vroeger altijd op een zeer zwaar bekende profielwebsite genaamd sugababes. Een echte chatslet was ik daar, en een mede-chatslet werkte in dat restaurant. Toen ik dus eens aan het beklagen was dat ik een baan moest zoeken van pappie, vertelde zij dat ze daar in het restaurant nog iemand voor de zondag zochten.
Verlegen als ik was, besloot ik op een dag het restaurant binnen te stappen en mocht ik gelijk een zondag gaan werken. Veel meer dan glazen wassen, drinken en eten brengen deed ik in het begin niet. Ik was echt ontzettend onhandig, en ik heb minstens drie keer rode wijn over gasten heen gegooid.
Dit is oprecht mijn allerleukste bijbaantje ever. We hadden echt een mafkees werken als pizza-bakker, compleet gek in z’n kop en hij was echte de man, dacht hij. Helaas was ie het laatste jaar dat ie er werkte wat teveel met zichzelf bezig, en werd ie wat agressief. Hoe vaak ik ruzie met hem heb gehad is ook niet meer bij te houden, en de keer dat ie voor de grap een mes op mijn keel zette blijft me ook nog altijd bij. Desalniettemin was het op z’n tijd best een aardige gozer, en kon je vooral om hem lachen met zijn IQ van een vis.
Na die tijd hebben we veel mensen zien komen en gaan, zowel pizzabezorgers, als bakkers, al mijn mede bedienings collega’s. Echt, alsof het restaurant rare mensen aantrekt. ( Misschien houd ik het daarom wel zo lang uit.. )
Dit was mijn eerste echte bijbaantje, en gelijk in de horeca waar je best wel sociaal voor moet zijn. Ik kwam als een heel verlegen, zestienjarig meisje aankakken, maar ik kan oprecht vertellen dat de horeca mij echt veranderd heeft. Zo moest ik er eerst niet aan denken om vreemden aan te spreken, en nu doe ik dat easy. Socialer heeft het mij zeker gemaakt, en daar ben ik ook nog eens hartstikke blij mee.
Deel 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8,9, 10 ( grapje ) volgen nog 
